IV

No digáis que agotado su tesoro,
De asuntos falta, enmudeció la lira.
Podrá no haber poetas; pero siempre
Habrá poesía.

Mientras las ondas de la luz al beso
Palpiten encendidas;
mientras el sol las desgarradas nubes
de fuego y oro vista;
mientras el aire en su regazo lleve
perfumes y armonías;
mientras haya en el mundo primavera,
¡habrá poesía!

Mientras la ciencia a descubrir no alcance
las Fuentes de la vida,
y en el mar o en el cielo hay un abismo
que la cálculo resista;
mientras la humanidad, siempre avanzando,
no sepa a dó camina;
mientras haya un misterio para el hombre,
¡habrá poesía!

Mientras sintamos que se alegra el alma,
sin que los labios rían;
mientras se llore sin que el llanto acuda
a nublar la pupila;
mientras el corazón y la cabeza
batallando  prosigan;
mientras haya esperanzas y recuerdos,
¡habrá poesía!

Mientras haya unos ojos que reflejen
los ojos que los miran;
mientras responda el labio suspirando
al labio que suspira;
mientras sentirse puedan en un beso
dos almas confundidas;
mientras exista una mujer Hermosa,
¡Habrá poesía!

IV

სიტყვას ნუ დაძრავთ იავარქმნილი,
თემანაკლული დადუმდა ლირა;
დასაშვებია არყოფნა ლექსის, ოღონდ მარადჟამს
იქნება ლექსი.

ვიდრე კოცნისას თრთის სინათლის
ტალღა მხურვალე,
ვიდრე დაფლეთილ ოქრო–ცეცხლის
ღრუბლებს უმზერს მზე,
ვიდრე ჰაერი უბით სურნელს,
არომატს მოგვგვრის,
ვიდრე ამქვეყნად გაზაფხული შემოაბიჯებს,
იქნება ლექსი!

ვიდრე სიცოცხლის სათავეზე დუმს მეცნიერი,
დროის გამძლები უფსკრულია ცაში ან ზღვაში,
და წინმავალმა კაცობრიობამ
არარა იცის გზის დასაწყისზე,
ვიდრე არსებობს იდუმალი კაცთა მოდგმისთვის,
იქნება ლექსი!

ვიდრე გულს ღიმი ეფინება, ბაგეს კი არა,
ვიდრე ცრემლთაყრა არ დანისლავს გუგას ღრუბელით,
ვიდრე განაგრძობს შერკინებას გონი და გული,
ვიდრე არს რწმენა და მოგონება,
იქნება ლექსი!

ვიდრე არს თვალი,
არეკლილი მაცქერალ თვალში,
ვიდრე გრძნობს ბაგე
ამოოხვრას მეორე ბაგის,
ვიდრე შეერთდა ორი სული
განცდილი კოცნით,
და ვიდრე არის ლამაზი ქალი,

იქნება ლექსი!

IX

Besa el aura que gime blandamente
Las leves ondas que jugando riza;
el sol besa a la nube en Occidente,
y de púrpura y oro la matiza;
la llama en derredor del tronco ardiente
por besar a otra rama se desliza.
Y hasta el sauce, inclinándose a su peso,
Al río que lo besa, vuelve un beso.

IX

სიო ნაზ ამბორს ჰყოფს მსუბუქ ტალღებს,
თამაშ–თამაშით მათ ახუჭუჭებს,
მზე კოცნის ღრუბელს დასავლეთისას
და მას დაჩრდილავს ოქრო და ძოწით,
შემოეხვევა ცეცხლის ენა მხურვალე ხის ტოტს,
რომ ეამბოროს მეორე ენას,
თავად ტირიფიც სიმძიმისგან წყალზე დახრილა,
მას რომ აკოცა, თავად კოცნა რომ დაუბრუნოს.

XI

—Yo soy ardiente, yo soy morena,
yo soy el símbolo de la pasión;
de ansia de goces mi alma está llena.
¿A mí me buscas? —No es a ti; no.

—Mi frente es pálida; mis trenzas de oro;
Puedo brindarte dichas sin fin;
yo de ternura guardo un tesoro.
¿A mí me llamas? —No; no es a ti.

—Yo soy un sueño, un imposible,
Vano fantasma de niebla y luz;
soy incorpórea, soy intangible;
no puedo amarte. —¡Oh, ven; ven tú!

XI

– ვნების სიმბოლო,
მგზნებარე და შავგვრემანი ვარ.
ტკბობის სურვილით გავსებულა ეს სული ჩემი.
დამეძებ?– არა, შენ არა.

– ნათელფერია შუბლი ჩემი, ოქრო დალალთა,
სიამე ძალმიძს მოგანიჭო დაუსრულებლად,
საუნჯეს ვიცავ მე სათუთად.
მომიხმობ?– არა, შენ არა.

– მე ზმანება ვარ, შეუძლებელი,
არარსებული მოლანდება ღრუბელ–სინათლის,
შეუღწევადი, ვერშეხებადი.– მოდი, მოდი შენ!

XIII

Tu pupila es azul, y cuando ríes,
Su claridad suave me recuerda
el trémulo fulgor de la mañana
que en el mar se refleja.

Tu pupila es azul, y cuando lloras,
Las transparentes lágrimas en ella
se me figuran gotas de rocío
sobre una violeta.

Tu pupila es azul, y si en su fondo
como un punto de luz radia una idea,
me parece en el cielo de la tarde
¡una perdida estrella!

XIII

ზეცისფერია თვალი შენი და როს იღიმი
მისი სათუთი ელვარება მე მომაგონებს
ზღვაში არეკლილ
მოცახცახე კაშკაშს დილისას.

ზეცისფერია თვალი შენი და როცა ტირი
მასში რომ არის ცრემლები მჭვირი
ნამის წვეთებად
მე იაზე წარმომიდგება.

ზეცისფერია თვალი შენი და თუ მის ფსკერზე
ოცნების სხივად შუქი ინათებს
გადაკარგული მე ვარსკვლავი წარმომიდგება
საღამოს ცაზე.

XVI

Si al mecer las azules campanillas
de tu balcón
crees que suspirando pasa el viento
murmurador,
sabe que, oculto entre las verdes hojas,
suspiro yo.

Si al resonar confuso a tus espaldas
vago rumor,
crees que por  tu nombre te ha llamado lejana voz,
sabe que, entre las sombras que te cercan,
te llamo yo.

Si te turba medroso en la alta noche
Tu corazón
al sentir en tus labios un aliento
abrasador,
sabe que, aunque invisible, al lado tuyo
respiro yo.

XVI

თუ ლურჯ მაჩიტას შერხევისას
შენ აივანზე,
ფიქრობ ჩაივლის ამოოხვრით
ქარი ბუტბუტა,
იცოდე, მწვანე ფოთლებს შორის
მალულად გეტრფი.

თუ შენ ზურგს უკან
ხმაურია გაურჩეველი,
ფიქრობ შენ სახელს
შორეული ხმა გაიძახის,
იცოდე ირგვლივ, შენ ჩრდილთა შორის,
მე შენ მოგიხმობ.

თუ შენი მფრთხალი გული შეცბება
უკუნით ღამეს,
ოდეს ბაგეზე მწველ სუნთქვას იგრძნობს,
იცოდე მალულ, თუმცა შენ გვერდით
ვსუნთქავ.

XVII

Hoy la tierra y los cielos me sonríen;
hoy llega al fondo de mi alma el sol;
hoy la he visto…, la he visto y me ha mirado.
¡Hoy creo en Dios!

XVII

ზეცამ და წუთისოფელმა დღეს გამიღიმა მე,
დღეს ჩემი გულის სიღრმეში ამოიწვერა მზე,
დღეს ის ვიხილე... ხილვისას მან შემომხედა მე...
ღმერთი ვიწამე დღეს!

XX

Sabe, si alguna vez tus labios  rojos
quema invisible atmósfera abrasada,
que el alma que hablar puede con los ojos
también puede besar con la mirada.

XX

იცი, თუ ერთხელ ალისფერსა ბაგესა შენსას
დაწვავს მტანჯავი, უსაჩინო გარემოება,
იცოდე, ამბორს მზერითაც შეძლებს
სული, რომელსაც მუსაიფი ძალუძს თვალებით.